IDEA KSZTAŁTOWANIA PRZESTRZENI

Wpisanie się w istniejącą przestrzeń końcówki ulicy Św. Marcin, zamkniętą kompleksem okazałych budowli historycznych, w sposób nienaruszający istniejącej aury a jednocześnie podkreślający czas powstania i funkcję obiektu.

KONTEKST - WPISANIE NOWEJ FORMY W STARĄ RAMĘ

Nadrzędnym celem przy budowaniu bryły Teatru Muzycznego jest wykorzystanie walorów przestrzenno-architektonicznych miejsca – ulokowanej po sąsiedzku zabytkowej Akademii Muzycznej, naprzeciwległej silnie rozrzeźbionej bryły zespołu UAM, czy wreszcie dynamiki infrastruktury miejskiej oraz kolejowej.

FUNKCJA

Prostota i czytelność układu, oraz wzajemne oddziaływanie przestrzeni miasta i teatru to wyjściowe założenia projektowe. Wydzielenie stref dla widza, stref interakcji publiki z artystą, oraz zaplecza teatralnego intuicyjne kształtuje się na osi północ – południe.

FORMA

W zamyśle autorskim nowy budynek Teatru Muzycznego powinien swoją skalą oraz charakterem wpasować się w istniejący kontekst, unikając przesadnej megalomanii. Wplątując się pomiędzy historyczną zabudowę dzielnicy cesarskiej a współczesną, dominującą formę „Bałtyku”, Teatr Muzyczny stanowi charakterystyczną „kropkę nad i” dla mocnej, reprezentatywnej zabudowy miejskiej – podziwiając go od strony zachodniej dostrzegamy miarową, dostojną fasadę wertykalnych podziałów. Jednocześnie, od strony placu wejściowego obiekt otwiera się na ul. Święty Marcin dzięki przeszklonej fasadzie, ukazując dynamiczną i wyrazistą w formie klatkę schodową. Wyoblona forma narożników jest celowym nawiązaniem do budynku Akademii Muzycznej i dobrze koresponduje z miękkimi łukami zabytkowych fasad. Poszerzone skrzydło zachodnie Teatru stanowi dodatkową barierę akustyczną, odcinającą salę teatralną od torowiska, jednocześnie mieszcząc funkcje restauracyjno – bankietowe oraz administracyjne. Symetria układu funkcjonalnego Teatru ma swoje odbicie na rysunkach elewacji, gdzie pionowa gra podziałów oplata bryłę, rozrzedzając się i otwierając na obszarze przestronnego foyer wejściowego. To zaproszenie do wnętrza budynku, do świata teatru, działa w dwie strony – widzowie mogą z nowej perspektywy podziwiać Poznań i jego historyczną zabudowę, kiedy wychodząc po otwartą spektaklu klatką schodową, na ich oczach przez przeszkloną fasadę miasto wdziera się do środka budynku.